Woensdag 7 oktober 2010

Vanochtend hebben we een wandeling gemaakt over de grootste vuilstortplaats van Zuid-Amerika.
Hier komt het afval van de stad Rio de Janeiro terecht samen met dat van 16 omringende gemeenten.
Onze gastheer is Nanko van Buuren, directeur van IBISS en opbouwwerker onder de armen van Rio de Janeiro.
We lopen over een terrein dat doet denken aan een maanlandschap met stof en stank alom. Hier werken onder erbarmelijke omstandigheden de catadores (vuilnisophaler) Ze scheiden het afval en verzamelen het per categorie. De werknemers wonen op of dichtbij hun werk; de vuilnisbelt. We zien een gezinnetje; vader, moeder, kinderen en een hond onder een luifel voor hun krotje. Je kunt het niet bedenken, maar deze mensen zijn blij dat ze hier kunnen werken. Dagelijks moeten er werkzoekenden teleurgesteld worden omdat er door de gemeente een maximum is ingesteld.
Er zijn grootse plannen: de afvalberg die overal bovenuit troont zal voorzien worden van pijpleidingen voor een biogasinstallatie. De stichting verzorgt de educatie en socialisatie van deze katadores: er wordt een groot bedrijfspand ingericht met afdelingen voor computeronderwijs, bibliotheek en leslokalen.
Voor de lunch rijden we naar de volkswijk die ernaast ligt. Het zit er al aardig vol, een goed teken. Als we besteld hebben parkeren er twee politieauto’s voor het restaurant. De agenten stappen uit en laten hun stenguns in de auto’s en gaan aan een tafel achter ons zitten. Ik stel Sylvia voor om de politie- mannen ook eens aan het woord te laten inzake de drugsproblematiek.. Er volgt een goed gesprek met een van hen. We zijn niet voor niets “Wederzijds”.
De aangrenzende sloppenwijk is ons volgende doel. Deze wijk is al een oudere favela met veel meer voorzieningen dan de andere favela’s: er zijn er zo’n 100 – waarbij IBISS is 67 komt – , die we tot nu toe gezien hebben. Er is een centrum voor ontspanning met 2 danslokalen en een groot openlucht zwembad; alles sober maar gratis. Er worden cursussen gegeven op het ge bied van baby- , kinder en ouderenzorg. Ons fototoestel blijft in het busje want op elke hoek van de straat houden bewapende drugssoldaten de zaak in de gaten. “Waarom eigenlijk?”vraag ik aan Nanko, die tijdens de rondgang regelmatig handenschudt en omhelsd wordt door bewoners, wanneer we bij ‘n barretje in de hoofdstraat pils drinken. Het blijkt dat een inval van de politie zo laat in de middag niet verwacht wordt, verder is het ook macho vertoon. De in de grond verzonken betonnen wegversperringen tegen politie-invallen liegen er niet om. Naast ons zit achter ‘n campingtafeltje een tiener met een mitrailleur in de aanslag. Bij het verlaten van de favela komt een jonge vrouw bedelend om Nanko heen springen.; het is een bekende, hij geeft haar 2 reais om melk voor haar kinderen te kopen. Dankbaar huppelt ze weg.

Annelies