De bijeenkomst vindt plaats in het zalencentrum Kargadoor gelegen aan de Oude Gracht 36 te Utrecht.

Klik op onderstaande link.

005_NLV1QU_20110620_TRN02_00_hi[1]trouw

Op zondag 8 mei 2011 is Jan Glissenaar overleden, op 86-jarige leeftijd.

“Beste deelnemers”, zo begon Jan het eerste nummer van het contactblad van Wederzijds, dat uitkwam in januari 1996. Hij schreef het
en verstuurde het naar enkele groepen, die hij hielp corresponderen met  organisaties in Brazilië en naar de deelnemers aan de eerste vijf reizen
(vier naar Brazilië  en een naar Indonesië.).

Op dit “proefnummer” zouden nog een zestigtal bulletins  volgen, rijk aan informatie over de contacten in de bezochte landen.

In dat eerste nummer schreef Jan: “Onze droom is dat de  contacten met basisgroepen in ontwikkelingslanden uitgroeien tot echte solidariteit met
die groepen.”  Jan wilde betrokkenheid kweken tussen mensen hier en dáár….

Wij waren bevoorrecht: Jan was bereid ons mee te nemen naar  bekenden en op zoek te gaan naar nieuwe ontmoetingen. Hij aarzelde niet diep het
binnenland in te trekken met ons en in primitieve onderkomens te verblijven.

Jan ….óns aller goede vriend …kwam met de eenvoud in zijn  levensstijl en met zijn vriendelijke uitstraling niet alleen gemakkelijk in  contact met
mensen, hij maakte ook vrienden, overal. Hij liet ons zien hoe mensen het  waarderen als er welgemeende belangstelling wordt getoond voor hun
leven en strijd.

Jan bouwde gestaag door aan de organisatie van Wederzijds.  Het kostte de nodige inspanning en tijd, ook al vanwege de weerbarstige  omstandigheden. Onvermoeibaar ging hij door …..met niet aflatende toewijding.

De reis naar India in december 2006 was de 22^e en  allerlaatste reis die door Jan werd geleid. Hij noemde deze reis “een uitstekend  sluitstuk”.

Met het voorjaar van 2011 brak ook het sluitstuk van zijn  leven aan.

Juvêncio  Mazzarollo mailde:

“Que Deus o guarda em sua paz. ‘
(Dat God  hem beware in zijn vrede.)

mei 2011

Riekje Roda

( dit duurt enkele seconden)

AD_glissenaar

Wederzijds is een vereniging zonder winstoogmerk die
kleinschalige reizen organiseert naar  4
ontwikkelingslanden.  Deze landen zijn Brazilië,
India, Indonesië en Tanzania.

Deze reizen gaan naar sociale projecten die ons in contact
brengen met de plaatselijke of lokale bevolking. Dit betekent ook dat deze
reizen vele onverwachte momenten opleveren (ontmoetingsreizen).

In het begin ervaar je vaak een cultuurshock maar gaanderweg
voel je het als een verrijking van je.

Door de sociale contacten in deze ontwikkelingslanden zie je
nog vele vormen van uitbuiting en/of onderdrukking, een foute welvaartsverdeling.

Het speciale aan deze reizen zijn de volgende kenmerken: we
maken gebruik van low budget overnachtingen, het zijn reizen enig in hun soort

We reizen met kleine groepen en hebben daardoor ook aandacht
voor mens en milieu. Er is ruimte voor  eigen inbreng  van de reiziger dus het zijn reizen op maat.

Samengevat zijn het niet-commerciële reizen,  ze zijn anders dan anders, het zijn reizen met
uitdagingen dus een alternatief voor vele commerciële reizen.

Vanochtend hebben we een wandeling gemaakt over de grootste vuilstortplaats van Zuid-Amerika.
Hier komt het afval van de stad Rio de Janeiro terecht samen met dat van 16 omringende gemeenten.
Onze gastheer is Nanko van Buuren, directeur van IBISS en opbouwwerker onder de armen van Rio de Janeiro.
We lopen over een terrein dat doet denken aan een maanlandschap met stof en stank alom. Hier werken onder erbarmelijke omstandigheden de catadores (vuilnisophaler) Ze scheiden het afval en verzamelen het per categorie. De werknemers wonen op of dichtbij hun werk; de vuilnisbelt. We zien een gezinnetje; vader, moeder, kinderen en een hond onder een luifel voor hun krotje. Je kunt het niet bedenken, maar deze mensen zijn blij dat ze hier kunnen werken. Dagelijks moeten er werkzoekenden teleurgesteld worden omdat er door de gemeente een maximum is ingesteld.
Er zijn grootse plannen: de afvalberg die overal bovenuit troont zal voorzien worden van pijpleidingen voor een biogasinstallatie. De stichting verzorgt de educatie en socialisatie van deze katadores: er wordt een groot bedrijfspand ingericht met afdelingen voor computeronderwijs, bibliotheek en leslokalen.
Voor de lunch rijden we naar de volkswijk die ernaast ligt. Het zit er al aardig vol, een goed teken. Als we besteld hebben parkeren er twee politieauto’s voor het restaurant. De agenten stappen uit en laten hun stenguns in de auto’s en gaan aan een tafel achter ons zitten. Ik stel Sylvia voor om de politie- mannen ook eens aan het woord te laten inzake de drugsproblematiek.. Er volgt een goed gesprek met een van hen. We zijn niet voor niets “Wederzijds”.
De aangrenzende sloppenwijk is ons volgende doel. Deze wijk is al een oudere favela met veel meer voorzieningen dan de andere favela’s: er zijn er zo’n 100 – waarbij IBISS is 67 komt – , die we tot nu toe gezien hebben. Er is een centrum voor ontspanning met 2 danslokalen en een groot openlucht zwembad; alles sober maar gratis. Er worden cursussen gegeven op het ge bied van baby- , kinder en ouderenzorg. Ons fototoestel blijft in het busje want op elke hoek van de straat houden bewapende drugssoldaten de zaak in de gaten. “Waarom eigenlijk?”vraag ik aan Nanko, die tijdens de rondgang regelmatig handenschudt en omhelsd wordt door bewoners, wanneer we bij ‘n barretje in de hoofdstraat pils drinken. Het blijkt dat een inval van de politie zo laat in de middag niet verwacht wordt, verder is het ook macho vertoon. De in de grond verzonken betonnen wegversperringen tegen politie-invallen liegen er niet om. Naast ons zit achter ‘n campingtafeltje een tiener met een mitrailleur in de aanslag. Bij het verlaten van de favela komt een jonge vrouw bedelend om Nanko heen springen.; het is een bekende, hij geeft haar 2 reais om melk voor haar kinderen te kopen. Dankbaar huppelt ze weg.

Annelies

Vandaag bezochten wij een project, waar vanuit het geloof warmte en liefde centraal stonden bij de opvang van zwervende, dakloze kinderen, waarvan er maximaal 25 kunnen blijven slapen. Met een busje gingen wij vanuit het eerste opvanghuis naar bepaalde plaatsen, waar deze kinderen meestal slapen, met name onder bruggen. Veel kinderen zijn verslaafd aan drugs. Ze komen uit een favella (sloppenwijk), waar vaak meerdere families in kleine ruimten bij elkaar wonen, bijna iedereen drugsverslaafd is, met gebrek aan hygiëne, voeding, respect, initiatief en liefde. Een aantal kinderen gaan daarom de straat op en willen niet meer terug naar huis. Bij de eerste brug lagen er ongeveer tien buiten te slapen en onder de brug achter beton in een donker gat lagen er nog meer. Zij krijgen elke dag allemaal drinken en crackers en gevraagd wordt om mee te gaan voor een wasbeurt, schone kleren, warm eten en opvang met spel, sport, dans en een begin van onderwijs. Deze keer gingen er een zestal mee, waarvan 1 meisje voor het eerst. Onder de tweede brug waren deze ochtend geen kinderen. Sommigen blijven in het opvanghuis, anderen gaan weer terug. Na maximaal 2 jaar worden ze via de rechtbank geadopteerd door het opvanghuis.
Doelstelling is te helpen een menswaardig bestaan op te bouwen en sterker in het leven te staan. Drugs zijn verboden en bij de wens tot afkicken wordt geholpen en de gang naar school wordt gestimuleerd. Als een kind deze stappen zet, is er sprake van succes!
Interessant was, dat Diana Wansing, echtgenote van de consul-generaal in Rio de Janeiro, even langs kwam om snoep te overhandigen, dat onze minister Maria van der Hoeven bij haar bezoek aan deze stad, voor deze kinderen achter gelaten had.

Het tweede huis van deze dag met de naam van het lichtend voorbeeld Don Helder Camara, dat door een zestal van ons werd bezocht, bevat een vorm van buitenschoolse opvang van potentiele zwerfkinderen uit sloppenwijken. Boven waren zo’n 15 slaapplaatsen voor vrijwilligers en gasten, mogelijk in de toekomst ook beschikbaar voor logies voor reizen van Wederzijds.

Financieel is dit totale project afhankelijk van donaties, b.v. van het staatsbedrijf Petrobras, Wilde Ganzen, St. Martinus uit Limburg en Italiaanse missionarissen. Aangezien de donaties teruggelopen zijn, wordt op de bescheiden reserve flink ingeteerd en hoopt men op aanvullende bronnen, mogelijk via Wederzijds?
Het geheel overziende word je triest van dit probleem, dat de overheid nog niet aanpakt. Anderzijds word je dankbaar, dat de Estrella da Amar de kinderen, die zij bereiken, met zoveel warmte en liefde verder helpt en geluk in hun levens brengt!

Een viertal van onze groep mocht mee naar de gevangenis. Pieter en Vince liepen op schoenen van Ab en Annelies, omdat zij op slippers liepen, wat niet was toegestaan. Zonder enige controle gingen wij met Roberto van Estrella da Amar naar binnen. Wel gaf hij ons de opdracht niet te spreken, omdat er eigenlijk geen buitenlanders naar binnen mochten. Het bleek een huis van bewaring te zijn (gevangen in afwachting van berechting) voor jongens van 12 tot 18 jaar. Er is plaats voor 200 jongens, die hier maximaal 45 dagen met 15 tot 20 personen op 1 cel zitten van ongeveer 4×3 meter. Alle jongens zitten ongeacht hun delict of misdrijf bij elkaar. Wel zorgt de organisatie ervoor, dat er geen leden van rivaliserende bendes bij elkaar op cel komen te zitten. Roberto verzorgde daar twee kerkdiensten op de luchtplaats. De cellen van de jongens kijken daar op uit. In verband met de geringe bewaking mochten de jongens in twee keer komen. Er werd uit de bijbel gelezen, gebeden en gezongen, waarbij de meeste jongens aktief meededen. Sommigen wilden ook gezegend worden en vroegen om een rozenkrans. Tot onze verbazing zei Roberto aan het eind van de dienst, dat wij uit Holland kwamen, maar dit wist de portier niet, zodat de andere groep, die ons zou ophalen, ons eerst niet kon vinden. Ook deze activiteit bleek een bijzondere ervaring te zijn.
- Ab en Regina