Het onderwijs (M. Bakker–Boneschansker)

India kent alle soorten onderwijs, maar op onze reis kwamen wij met de meest eenvoudige vormen in aanraking. Dit was onderwijs wat gegeven wordt aan kinderen, die dikwijls arbeid moeten verrichten,kinderen uit de laagste groepen van de maatschappij. Dalits en Tribals. Ik heb grote bewondering voor de mensen die zich voor dit soort onderwijs inzetten. Zo bezochten wij de MV-foundation. Kinderen komen van het platteland en krijgen 3 maanden onderwijs in een zg “brugkamp”. Zij zijn dan intern. Het gaat vooral om te wennen aan leerdiscipline. Na 3 maanden gaan zij terug naar huis om het gewone Indiase onderwijs verder te volgen. De ouders moeten dan wel meewerken om het kind naar school te laten gaan. Als kinderen niet thuis kunnen wonen gaan zij naar een openbare school met internaat.

In Proddatur bezochten we de Oliviaschool van DAS. De heer Asirvadem zet zich al zijn hele leven in voor verbetering van de Dalits. Deze school wordt al jaren gesteund door een organisatie in Italië, Het is een enorm gebouw waar enige honderden kinderen les krijgen. Van de laagste tot en met de 10e klas. Ook wordt veel aandacht besteed aan muziek en dans. De onderwijzers worden gedeeltelijk betaald, anderen werken er vrijwillig. Wat opviel was dat de kinderen geen Engels leerden. Er is een streng regime op deze school. De gezamenlijke dagopening en sluiting doet ons Nederlanders een beetje militaristisch aan.

Vervolgens hebben we diverse kleine dorpjes bezocht waar de kinderen in een hut of klein huisje heel eenvoudig les krijgen in lezen, schrijven en rekenen. Vaak zittend op de grond met een leitje Maar deze kinderen zijn zeer leergierig. We zagen zelfs dat ze hier en daar Engels leerden. Vanuit deze primitieve vorm van onderwijs is het de bedoeling dat de kinderen doorstromen naar het openbaar onderwijs.

Zo zagen we in de omgeving van Chittoor diverse kleine schooltjes, opgezet door de organisatie HOPE en gefinancierd door Terre des Hommes. Hier zagen we ook opvang van kleuters waar erg goed speelmateriaal voorhanden was. Bij Hope zagen e ook een echt schooltje. In Chennai bezochten we het project Maega Trust dat al jaren gesteund wordt door Kerkinactie. We bezochten de steengroeven, waar ook in heel eenvoudige klasjes les gegeven wordt. Het is wel triest als je na een paar dagen hoort, dat door de vele regen lesmateriaal verloren is gegaan. Maar Regina en Sundar zullen de moed niet opgeven om te proberen voor de ‘steengroeve-kinderen’ een betere toekomst te bewerkstelligen.

India en verkeer (Karel Losekoot)

Tijdens onze “Wederzijds”-reis naar India waren, zoals was te verwachten, de speerpunten in onze discussies: scholing, armoede, gezondheidszorg, democratie, corruptie én, omdat we in India waren, het systeem van “Kasten”. Dat al deze factoren van invloed kunnen zijn op rechtsongelijkheid weten we allen. Een zekere rechtsongelijkheid, óók in Nederland aanwezig, zullen we altijd moeten accepteren, het gaat vooral om de mate waarin!

In aansluiting op het voorgaande heb ik me afgevraagd: “Wat zou de meest effectieve manier zijn om de rechtsongelijkheid in India te beperken?” Kort door de bocht was mijn gedachte: “Verhoog de levensstandaard d.m.v. hogere productiviteit”. Nu is de economische groei in India een van de sterkste in de wereld; zijn de verwachtingen dus nu echt hoopvol? Ik heb zo mijn bedenkingen! Deze bedenkingen brengen me op een chapiter dat sterk op de economie van een land van invloed is, namelijk de infrastructuur. Eigelijk wil ik hier het woord verkeer gebruiken omdat m.i. vooral de beperking in transportmogelijkheden de bottelnek in de economische ontwikkeling van India zal worden. In tegenspraak tot mijn opvatting is de ontwikkeling in de wegenbouw in de door ons bezochte staat Tamil Nadu. Op grootschalige wijze wordt in en buiten de steden aan het doorgaande wegennet gewerkt. Dat deze projecten invulling geven aan de huidige situatie zal ongetwijfeld maar om de economie verder te laten groeien moet er zoveel meer gebeuren. Kijken we naar de situatie in de steden dan zal er een omslag moeten plaatsvinden waarvan de omvang nauwelijks vooraf in te schatten is. Verkeer dat, gaatjes vullend, van hot naar her vliegt en daarbij zich nauwelijks van verkeerslichten of borden iets aantrekt. Een wanorde met een stankproductie die waarschijnlijk ongezonder is dan het kettingroken van sigaren. Zouden we alleen de luchtverontreiniging willen beperken dan zullen er miljoenen voertuigen, waar onder de driewiel taxi’s, moeten worden vervangen of omgebouwd. Als we aan deze problematiek ook nog de noodzakelijke ontwikkelingen aan de havens en bij energietransport toevoegen dan moge duidelijk zijn dat het arme India nog een lange weg te gaan heeft. Toch zal een “alles tegelijk” politiek weliswaar langzaam maar gestaag moeten doorgaan.

Nadeel is, dat het mooie India zo groot is!

Over kasten, rangen en standen (Piet Kruizinga)

Tijdens onze reis hebben we veel te maken gehad met het kastenstelsel in India. Nogal wat organisaties die we bezochten werden dagelijks met dit probleem geconfronteerd. Volgens het duizenden jaren oude kastensysteem wordt een ieder geboren in een bepaalde kaste. Er zijn vier hoofdkasten en duizenden sub-kasten. Als je dan tijdens je leven overeenkomstig de normen van die kaste gedraagt, bestaat de mogelijkheid om wedergeboren te worden in een hogere kaste. Dit oude systeem, verweven met het Hindoe-geloof, is vooral voor degenen die tot de laagste kaste behoren, zeer nadelig. Het zegt eigenlijk: je bent voor een dubbeltje geboren en je moet je als dat dubbeltje gedragen. Misschien kan ik dan in een volgend leven een kwartje worden. Maar ook de hiërarchie die in het systeem zit, de hogere kasteleden zijn automatisch belangrijker dan de lagere kasteleden, is verlammend en vernederend. Geen wonder dat veel van onze vrienden in India zich bezighouden met leden van de laagste kasten , want zij vormen letterlijk de onderkant van de maatschappij. Dat geldt nog meer voor degenen die helemaal buiten het kastensysteem vallen omdat bijvoorbeeld een van hun voorouders zich niet aan de regels gehouden heeft en voor straf uit het systeem is gezet. Of het zijn leden van de oorspronkelijke bevolking van India, die vaak hun eigen godsdiensten en gebruiken hebben. Zowel deze kastelozen (de Dalits) als de stamleden (de Adivasis) zijn er het slechtst aan toe. Geen wonder dat Wederzijds vooral contacten onderhoudt met organisaties die zich inzetten voor deze achtergestelde mensen.

Formeel is India een democratie met voor een ieder gelijke rechten. Maar het kastensysteem dat mensen ongenadig discrimineert, bestaat nog steeds. In de Indiase krant “The Hindu Times” van 23 november j.l. staan ongeveer 1300 huwelijksadvertenties. In meer dan 1250 ervan wordt de kaste van de aspirant bruid of bruidegom nadrukkelijk vermeld. Dat kan ook nauwelijks anders: een cultuur van 3500 jaar laat zich niet zomaar opzij zetten. Er is dus nog een lange weg te gaan. Degenen die een eerste stap zetten, verdienen dan ook al onze steun en solidariteit.