Onze eerste groepsreis naar Indonesië in 1995 koos er voor de reis te beginnen in Medan. Daar richtte een jaar eerder de advocaat arbeidszaken Muchtar Pakpahan de SBSI op als onafhankelijke vakbeweging. Tot woede van de regering Soeharto, die slechts de door haar gecontroleerde eenheidsvakbeweging SPSI duldde. De SBSI werd dan ook gemolesteerd, waarop de jonge beweging reageerde met demonstraties in Medan, die gewelddadig politieoptreden tot gevolg hadden. Toen wij korte tijd later in Medan aan kwamen vroeg de lokale SBSI ons haar kantoor liever niet te bezoeken, bang als ze was politie en autoriteiten te provoceren. Wel kwamen de bestuurders op ons logeeradres vertellen hoe politie en militairen hun vakbondswerk bijna onmogelijk trachtten te maken. Tegelijk straalden ze echter heel veel moed uit.

In Jakarta wilde Muchtar Pakpahan ons wel op het hoofdkantoor van de SBSI ontvangen, maar hij stuurde wel vooraf een jonge bestuurder naar ons logeeradres om te kijken wat voor vis hij in de kuip had. Kort na ons bezoek werd Muchtar Pakpahan op last van Soeharto gearresteerd en zonder enige vorm van proces vastgehouden. Het was één van de laatste wandaden van Soeharto, die korte tijd later tot zijn val leidden. Sindsdien is er méér vrijheid voor de vakbeweging, maar haar traditionele bestrijders vinden nog vele wegen om haar dwars te zitten.

Wederzijds heeft intussen een zekere band ontwikkeld met de SBSI in Noord-Sumatra, waarbij vooral de situatie van de plantagearbeiders aan bod komt. Met het hoofdkantoor in Jakarta is er ook regelmatig contact. Het tipt ons over schendingen van vakbondsrechten en over acties tegen die schendingen, die vanuit het buitenland gevoerd kunnen worden. Tijdens bezoeken kunnen we kennis maken met arbeidssituaties en met inspirerende vakbondspioniers.